صد بار به آنها گفتم ، من صد بار به صد زبان به صدها نفر گفتم ، اول از همه به خودش گفتم ، گفتم من نمی توانم ، نمی توانم ، گفتم چنان دخیل مبند که بخشکانیم ، گفتم من درخت معجزه نیستم ، گوش می کنی عزیزم ، من به آنها گفتم و تو شرم بی حضوریت را از من پنهان می کردی ، من به آنها می گفتم ولی فقط تو می شنیدی ، تو می شنیدی و چشمهایت بسته بود و دستانت توان گرفتن دستهای مرا نداشت ، من داد می زدم ، آنها مرا به مسلخ عشق کشاندند ، آنها آتش به جانم ریختند ، حلقۀ بردگی به گوشم انداختند ، کلمه ها را از من گرفتند و مرا دیوانه کردند ، مثل لاشخورها نشستند پای دلم و هی گفتند تو می توانی .. تو می توانی ... آخر من چطور به آنها حالی می کردم ؟ تو بگو ؟ تو که خاموش نگاهم می کنی ؟ تو که مرا به پرده ها کشانده بودی ؟ چرا راز دلم را نفهمیدی ؟من چطور به آنها حالی می کردم که خواستن یک چیز است و توانستن یک چیز ... همه خوشحال بودند ... همه خوشحال بودند ... همه جز یک نفر ... هیچ کس هیچ چیز از من نپرسید ... مرا مثل توپ به هم پاس می دادند و هروقت کمی باز می خواستم به خودم برگردم ضربۀ دیگری را روانۀ شکمم می کردند ... و تو خاموش بودی ... تو ماسک سزارت را زده بودی و خاموش بودی و هیچ کس حرفهای مرا نمی شنید ... می آمدم به تو چه می گفتم ... حرف دیگری هم مگر مانده بود ... من به که آن حرفها را می گفتم ... نشستند پای دلم و لقمه های عشق را به زور در حلقومم فرو کردند ... من می خواستم بالا بیاورم ... توان هضم آن همه تحمیل را نداشتم ... مرا بیمار کردند ... گریه شب و روز و روز و شب از من دور نمی شد و آزادی ... آزادی از من دور و دور و دورتر می شد ... من گفتم ... من اگر دست های کسی را دوست نداشته باشم چطور می توانم خودش را دوست داشته باشم ... تو بهشان بگو ... چرا بهشان نگفتی که من نمی توانم ؟ چرا برای دل من تصمیم می گیرند ... چرا به من گفتند که تو را دوست نداشته باشم ؟ هان ؟ چرا گذاشتی ... بهشان بگو رهایم کنند ... من زبانم قاصر است ... این ها حرف های مرا نمی شنود ... هروقت گفتم " نه " آن دخترک ساحره آمد توی چشمهایم زل زد و گفت " حالا این بار را برو مگر چه می شود ، چرا ادای پرنده های اسیر را در می آوری مگر کسی می خواد تو رو توی قفس کنه ؟ " خودشان هم می دانستند ، خودشان هم می دانستند که دارند چه بلایی سر من می آورند ... عزیزکم ... تو کجا بودی ... دیگر از چشم تو افتاده بودم ... می دانم ... مثل یک قطره اشک از چشم تو افتادم ... مرا خشکاندند ... تو دیدی ... نه ؟ تو دیدی ؟ تو ... بودای کوچک شهر لامذهبان ... تو ... از همۀ روزها و سال ها ... تو را مثل مجسمۀ کوچک بودا توی دلم مخفی کرده بودم ... هیچ کس تو را نمی دید ... حتی خود تو ... حتی تو عزیز من ... من خائن نبودم ... اما در دلم غریبانه به تو پناه می آوردم ... حق نداشتم برای تو بنویسم ... حق نداشتم با تو حرف بزنم ... حق نداشتم از تو حرف بزنم ... دیگر ننوشتم ... دیگر حرف نزدم ... دیگر نگاه نکردم ...
اما تو گوش می دادی ... مگر نه ؟ مثل حالا که آزادانه توی دلم با تو فریاد می کشم ، می خندم و حرف می زنم ... تو گوش می کنی مگر نه ؟ ... هنوز هم دستهایت نوازشم می کند ... مثل آن سال ها ... آن سالهایی که هیچ وقت مرا نوازش نکردی و بوی دستهایت را می شناختم ... تو گوش می کردی ... تو همیشه صدایم را گوش می کردی ... من برایت شاملو می خواندم ... فروغ می خواندم و تو در خاموشیت گوش می کردی ... من برایت شعرهایم را می خواندم ، مثل اولین باری که صدایم را برای تو و فقط برای تو ضبط کردم ... تو آهنگ صدایم دوست داری ... تو گوش می دادی و من نومیدانه در خلوت تنهایینم تو را می گشودم و تکرار می کردم ...
هیچ چیز تکرار نمی شود ولی من تو را در خودم بارها بارها تکرار کردم ... من اشک ریختم تا مرا ببخشی ، و تو خدای سنگدل دین یهود شده بودی و مرا نمی بخشیدی ... مرا نمی بخشیدی ... تو حق داشتی ... تو مثل آنها حق داشتی ... بودای کوچک شهر لامذهبان ...
بهشان بگو ... بهشان بگو عزیز من ... این پرنده آزادی دیده است و دیگر به آن دخمه های تاریک باز نمی گردد ... بهشان بگو که تو می خواهی مرا با خودت ببری ... فارغ از قیل و قال دهان های عشق ندیده شان ... این دهان های عشق ندیده وراجند ... بهشان بگو ... مرا شعر کن ، بپیچ لای ورق هایت و مرا با خود ببر ... مرا بسوزان و خاکسترم را با خودت ببر ... مرا شراب کن و سر بکش ... مرا خاطره کن و در دلت نگه دار ... مرا سرود کن و بر لبهایت بکار ... ولی مرا با خودت ببر ... تو دیگر نمی گذاری ... مگر نه ؟ تو می دانی من تاب ندارم ... تو می شناسیم ... میدانی که این شهر همه کینه و عداوت است ... تو نمی گذاری که تا ابد در اندوه بمانم ... تو نان شادیهایت را با من تقسیم می کنی ... آنها که دانستند چه بی گناه در این دوزخ بی عدالت سوختم _ درشماره از گناهان تو کمترند ... و تو می دانستی ... می دانستی ... تو می دانی که دستهایم تنهایند ... چشمهایم تنهایند ... لب هایم تنهایند ... و تنهایی تن ام را تنها تنها تنها تو می شناسی ...
دستم را بگیر ... کلید خانه ات را به من بسپار ...
آغوشم، شاید اندک جایی برای زیستن باشد ... ولی تنها جای زیستن است ... باور کن ... باور کن ...
" روح من ، تو این را به من آموختی . تو چیزهای زیادی به من آموختی . اول مرا اسیر لبخندت کردی ، مثل بچه مدرسه ای که در کلاس درس اسیر است . بعد مرا به دنیا برگرداندی و وظیفۀ نوشتن اش را به عهده ام گذاشتی . وظیفۀ نوشتن به همان صورتی که هست : در ظاهر به طور وحشتناکی سیاه ، در باطن به طور معجزه آسایی خالص .
من از وقتی تو نوشته هایم را می خوانی می نویسم . از وقتی اولین نامه را نوشتم . نامه ای که نمی دانستم مفهوم اش چیست . نامه ای که معنایش را تنها در چشمان تو می یافت . من هیچ گاه بیش از سه جمله ی اول این نامه چیزی ننوشته ام : هیچ باوری نداشتن . منتظر چیزی نبودن . امید داشتن به آن که روزی اتفاقی بیفتد .
اصلاً نمی توانم تصور کنم که تو را از دست بدهم . اگر تو را از دست بدهم مطمئناً این ذره ی ناچیز شادی را نیز از دست می دهم . شادی ی که برای نفس کشیدن و فقط برای نفس کشیدن لازم است .
اما حتی در این ساعت ها ، من تو را کاملاً از دست نمی دهم : عشق من ، تو آن شادی ی هستی که وقتی دیگر هیچ شادی یی ندارم ، برای من می مانی .
این نامه را با لبخند می نویسم . و قطعاً آن را برای همین لبخند نوشته ام . برای این لبخندی که تو به من می دهی . هنوز خیلی چیزها هست که باید برایت بگویم . آن ها را در کتاب هایم خواهم نوشت : من همیشه برای تو و فقط برای تو می نویسم . با امید به اینکه حماقت عشق ، مرا از جنون ادبیات نجات دهد . "
می بوسمت..
"غیر منتظره" کرستین بوبن
" دانه می شوم می روم زیر خاک که هزار سال دیگر ، برسم دست کسی که بدون ترس بتواند بگوید دوستت دارم ... "
راستی ، این بهار که آمد من وارد هزار و یک سالگی شدم . پس عزیزم ، چرا هنوز وقتی که می گویی دوست ت دارم صدایت می لرزد ؟
Who can say where the road goes
Where the day flows, only time
And who can say if your love grows
As your heart chose, only time
Who can say why your heart sights
As your live flies, only time
And who can say why your heart cries
when your love lies, only time
Who can say when the roads meet
That love might be, in your heart
and who can say when the day sleeps
and the night keeps all your heart
Night keeps all your heart
Who can say if your love grows
As your heart chose, only time
And who can say where the road goes
Where the day flows, only time
Who knows? Only time
Who knows? Only time
شنبه ها
روز آشتی کنان است
روز گل های سرخ و بوسه های یواشکی
روز دستهای خجالتی
ولی نمی دانم
چرا روزهای شنبه تو را نمی بینم ؟!
یکشنبه ها
روز ناز کشان است
روز لب ورچیدن و پشت چشم نازک کردن
روز اخم های کودکانه
ولی نمی دانم
چرا روزهای یکشنبه تو را نمی بینم ؟!
دوشنبه ها
روز پیاده رویست
روز دنباله هم دویدن
روز آب بازی و چشمک بازی
ولی نمی دانم
چرا روزهای دوشنبه تو را نمی بینم ؟!
سه شنبه ها
روز سکوت است
نشستن کنار هم و فقط سکوت کردن
چقدر حرف توی دلهایمان تاب می خورد ...
ولی نمی دانم
چرا روزهای سه شنبه تو را نمی بینم ؟!
چهارشنبه ها
روز کتک کاری ست
روز موهای هم را کشیدن
ناخن کشیدن
جیغ زدن
ولی نمی دانم
چرا روزهای چهارشنبه تو را نمی بینم ؟!
پنج شنبه ها
روز عشق بازی ست
روز نفس های گرم و نگاههای پر خواهش
همان دیوانگی های همیشگی
ولی نمی دانم
چرا روزهای پنج شنبه تو را نمی بینم ؟!
جمعه ها
روز وداع است
وقت خداحافظی
_ چقدر برای رفتن بی تابی ؟!
نه
صبر کن !
_ و بی آنکه ببینمت رفته ای .........
Mind Of The Wonderful
Artist: Blank
Album: Monument
Lyrics: Mind Of The Wonderful
Like a ghost that came from an old beginning
You heated up THE freezing destiny
But I told myself I had the chance to live a better life
By loving someone new
I miss the mind of the wonderful
I let the icy thoughts run through me Cold,
And no one knows
I keep the pain of a broken soul
Wounds that just won't heal
No one knows,
Not even you!
We had a love, a future, we WERE honest
but my truth held so many little lies
can’t turn the page, can’t reArrange,
It’s written in the sand and the tide is closing in
I miss the mind of the wonderful
I let the icy thoughts run through me Cold,
And no one knows
I keep the pain of a broken soul
Wounds that just won't heal
No one knows,
Not even you!
Cold is the night, cold are my hands, cold as my heart
Cold is the night, cold are my hands, cold as my heart
Cold is the night, cold are my hands, cold as my heart
Cold is the night, cold are my hands, cold as my heart
ahh.. ohh..
I miss the mind of the wonderful
I let the icy thoughts run through me Cold,
And no one knows
I keep the pain of a broken soul
Wounds that just won't heal
No one knows,
Not even you!
من واقعاً عاشق سادگی ی این کلیپ شدم ، یک پسر جوان با حالتی آشفته وارد ایستگاه مترو می شود و روی یک نیمکت می نشیند ، سرش را که بلند می کند می بیند یک دختر با سری پایین و موهایی که توی صورتش ریخته روبه رویش نشسته است ، دختر سرش را بلند می کند و هر دو می خندند ، مترو می آید ، دختر بلند می شود و سوار مترو می شود ، پسر دنبال سر مترو می دود ، دختر توی مترو احساس آشفتگی می کند ، پسر می دود ، دختر، ایستگاه بعد ، از مترو پیاده می شود و به دنبال پسر می گردد ، خواننده زن روی تلویزیون های توی مترو و توی خیابان دیده می شود ، دو پسر جوان این صحنه ها را دنبال می کنند ، دختر می دود ، وسط چهارراه ، توی فروشگاهها ، همه جا دنبال پسر می گردد ، پسر دیوانه وار توی خیابان ها سرگردان است ، همۀ آن مسیر ها را با هم طی می کنند اما همدیگر را پیدا نمی کنند ، پیدا نمی کنند ، یکی از پله برقی بالا می آید ، آن یکی پایین می آید ، هر دو گم شده اند ، مثل کسانی که یک لحظه بینایی به آنها داده شده باشد و دیگر تاب کور ماندن را نداشته باشند ، صحنه ها آشفته گی و بی طاقتی را تداعی می کند ، اشک توی چشمهای دختر است ، تا دوباره در این تعقیب و گریز هر دو به ایستگاه اول بر می گردند ، چشمهای دختر پر اشک است ، انگار صد سال از هم جدا بوده اند ، همدیگر را می بوسند صدای خواننده اوج می گیرد ، ایستگاه شلوغ می شود ، و آن دو پسر جوان که همه جا حضور داشتند نگاهی به هم می اندازند و می روند .
نمی خواهم روزی برسد که که یک لحظه نگاهمان بازیگوش شود و از هم جا بمانیم و دیگر هیچ ایستگاهی برای برگشتن نباشد . بگویند " ایستگاه آخر " .
و اشک هرگز تا قیامت رهایمان نکند .
FORGET ME NOT
In secret we meet_
In silence I grieve,
That thy heart could forget,
Thy spirit deceive.
If I should meet thee
After long years,
How should I greet thee? _
With silence and tears.
Lord Byron.
دیدار چه زود گذر است و باز آمدن ، سالیان آزگار _ و با این حال ، به خونسردی انجام می گیرد همچون چیزی ناچیز . محبت مثل نان است ، تا گرسنه نشویم به آن بی توجهیم . آن وقت خوابش را می بینیم و سرودش را می خوانیم و شکلش را می کشیم ... در بارۀ همۀ این چیزها می خواستیم صحبت کنیم ؛ اما زمان فرصت نداد . انتظار ، شاید موهبتی است که هیچ موهبت دیگری فراهمش نمی آورد . یادت هست شبی که به سراغم آمدی ، چه گفتی ؟ آن جمله را نگاه می دارم . اگر دیگر چهره ات را نبینم ، همان جمله رخسارت می شود ، و اگر ببینم ، زنده تر از چهرۀ فانی ات خواهد شد . باید مراقب باشیم چه می گوییم . هیچ پرنده ای تخم خود را باز پس نمی گیرد .
قسمت هایی از نامۀ امیلی دیکنسون به لوییس نارکاس
هوا تیره و تیره تر می شود ، توی اتاقم سایه های خاکستری افتاده است . اتاق در یک مه خاکستری فرو رفته است ، مادرم قاشق را می کوبد به ته قابلمه وغذا را هم می زند ... کسی دلم را توی این اتاق شور می دهد .. هی هم می زند هی هم می زند...
"مامان گفتم که من می خوام با آلبر کامو ازدواج کنم همین که گفتم ..یا کامو یا هیچکس ..."
مادرم ترش می کند ، باز فکر می کند یکی از آن تراوشات عاشقانه ایست که هر چند ماه یک بار دچارش می شوم .
" مادر به خدا آدم خوبیست ، ببین حتی از همۀ خودخواهیهایش دست برداشته ، به خاطر من سقوط کرده ، می فهمی مامان ، می خواد یه آدم دیگه باشه ، دست از زن بازیهایش برداشته ، دست از دروغ هاش هم برداشته ، مامان آخه من دوسش دارم ، تازه ببین دیگر دردسر مادر شوهر* هم ندارم ...خودش صد بار تا حالا بهم گفته : " رنج دادن دیگران تنها راه فریب دادن خویشتن است " خوب این یعنی اینکه هیچوقت منو عذاب نمیده ، غیر از اینه ؟ ما با هم خوشبخت می شیم من باهاش خیلی وجه مشترک دارم ... مثلاً هر دوتامون معتقدیم که "خدا از مد افتاده " و هر دوتامون هیچ کس رو توی این دنیا نداریم که به "خاطرمون روی زمین بخوابه ."
صدای ربٌنا از حنجرۀ شجریان بلند می شود ، می رود به سقف آسمان می خورد و به هزار تکه تقسیم می شود . مادرم با عجله سفره را می چیند ، پنجره را باز می کنم بوی گندیدۀ دریا شیرجه می زند توی اتاق . دریا خاکستری شده است ، تیره تر ، انگار یک معدن زغال سنگ را توی آن شسته باشند ، زغالها حسابی به آب رنگ پس داده است . چه بویی ، چه صدایی، یک مشت جانور مرده با هیکلهای متعفن از ته آب فریاد می کشند . پنجره را می بندم و دنبال بوی چایی نبات می گردم....
" مامان با بابا صحبت کن ، من نمی خوام زن اون پسرک سرباز بشم ، اسمش چه بود ؟ اولش "س" بود نه "م" چه میدونم همان مردک "میم سین " من آخه ازش خوشم نمی یاد ، به خدا شما نمی دانید چه موجود گنده دماغیست ... همه اش می گوید "من من من " اصلاً اگر یک دقیقه از خودش حرف نزد افسردگی می گیرد ، می دانم همجنسگرا ها توی زندگیه زناشوییشان خیلی موفقند ولی من دلم نمی خواد شوهرم قبلاً با یکی دیگه خوابیده باشه ، اونم یه مرد ! زور که نیست هست ؟
" ولی در عوض من عاشق دهان کامو هستم ، لبهایش خیلی جدیست ، مصمم است ، آدم را دلگرم می کند ، دور دهانش نشان می دهد که خیلی بااراده است. ولی آن پسرک چه ؟ با آن لبهای بی خیال و خودخواه .... لبهایش همه چیز را به مسخره می گیرد ، کاموی عزیزم همیشه می گه: " فقط نفرت است که می تواند مردم را باشعور کند . " خوب من تازه عقل آمده توی سرم از بس از این پسرک بیزارم ... تازه " انتقام خودش دلیل زندگیست . " مگر نه ؟ تو رو خدا مامان به بابا بگو گول ظاهر این پسرک را نخورد به خدا این پسر قاتل است حرفهایش را باور نکنید آخر " جنایت تنها در این نیست که دیگری را بکشی بلکه بیشتر در این است که خود زنده بمانی " زنده بمانی و ببینی یک نفر دارد می میرد و تو سیگارت را بپیچانی ، سرت را برگردانی و به روی خودت نیاوری ... حالا اگر کاموی عزیزم یک جنایتی کرد همه اش یک سو ء تفاهم بیشتر نبود ...
قسمتهایی از کتاب " من ، آلبر کامو و پسرک سربازم " نوشتۀ خودم
من خودم یه خرگوشه کوچولو رو دیدم که چون می خواست از توی دام صیاد که پاش توی اون گیر کرده بود ، فرار کنه ، مجبور شد پاش رو با دندونای خودش بجوه .
من هر چی دست و پای خودم رو می جوم ، باز می بینم دلم هنوز پیش تو گیره ... دلم رو چه جوری از توی تور در بیارم ؟ چه جوری شکارچی ؟
بخواهم بنویسم همه اش می شود شعر ، نخواهم بنویسم همه اش می شود سکوت و فخ فخ ... آخر اشک های بنده خدا که از خودشان صدا ندارند ، این دماغ صاحب مردۀ من است که عایق بندی درستی ندارد و مدام فخ فخ می کند ... مثل آن فنچ ها یا مثل آن گنجشکی که توی وبلاگ تو از سرما کز کرده است ، می بینی چقدر ساکت است ، اگر آواز بخواند می شود شعر و همه توی سرش می زنند که خفه شو دیگر چقدر می خوانی سرمان رفت ولی اینطوری که ساکت می شود و توی سرما خودش را باد کرده و فخ فخ می کند همه می گویند " وای چه موجود عزیز و دوست داشتنی " بعد یک دو جین عکس ازش می گیرند و کلی جلسه و همایش و میزگرد تشکیل می دهند برای فخ فخ دماغ یه جوجۀ سرما زده ، اصلاً این جماعت همینطوری هستند اگر تو آدم باشی و راه خودت را بروی هیچکس تحویلت نمی گیرد ، حتماً باید یک خلی ، چلی ، دیوانه ای باشی که تو را ببینند ... حالا من هم دیدم با شعر گفتن خرجم در نمی آید زده ام توی کار آبغوره گیری ... آی درآمد دارد ... آی درآمد دارد ... ولی هنوز فورمول استرلیزه کردنش را یاد نگرفته ام ، راستی چه کار کنم که این فخ فخ هایم رنگ آبغوره ها را خراب نکند ؟
دم روباه سر و کوهستانی بود .. روستایی به معنای واقعی کلمه ، در دامنۀ کوه چشمه ای جوشیده و مردمی گرد هم جمع آمده اند ، نمی توانم بگویم که چه دیدم و چه شد ... فقط می دانم که موبایل آنتن نمی دهد و واژه هایی مثل تمدن ، تجدد و روشنفکری واژه های مبتذلی است ، خنده ات می گیرد .. خنده ات می گیرد وقتی بر می گردی شهر و می بینی مردم بر سر این واژه ها دارند گریبان هم را می درند ... آنجا کوه است و دامنه های عریان ، گنجشکها توی ابرها پرواز میکردند ... آنجا هیچکس روشنفکر نیست آقا .. آنجا هیچکس ادبیات نمی داند آقا ، آنجا هیچکس نمی داند فروید کدام خریست آقا... آنجا هیچکس ادای هیچ چیز را در نمی آورد ... آنها به طور باور نکردنی خودشان هستند ... طبیعی .. وحشی و کوهستانی ... آنها با تمام وجود زندگی را سر می کشند ... واژۀ بیگانه ایست می دانم ... ولی آنها آزادند ... آزاد .... در دستهای جوان پینه بسته شان آزادند و در چشمهای خسته و پرسشگرشان آزادند ، آنها هیچ وقت نمی گویند که خسته اند آقا ، حتی نمی گویند : " خسته نباشی " به جایش می گویند: " خدا قوت " .. آنها در ایمانشان هم آزادند آقا ... آزادند ...
سیاست نمی شناسند ، سیاست بازی نمی کنند ، نگاهشان را نمی دزدند ، خنده هایشان را قورت نمی دهند ... آنجا موبایل نیست آقا .. تلفن نیست ... گاز نیست ... ماکروویو نیست ... کامپیوتر نیست... مظاهر تمدن نیست .. ولی مظاهر تمدن مگر چیست آقا ؟
ولی آنجا که می روی هیچ چیز کم نداری ... آنجا که رفتم فهمیدم ادبیات هیچ کار نمی تواند برای این مردم بکند ... اینها خودشان شعر مجسمند ، آیه های زمینی ... پیامبران غار نشین ...
توی خانه های گرم و نرمتان نشسته اید ، پاهایتان را روی هم انداخته اید و افۀ روشنفکری می گذارید ...
سیگار دود می کنید که غم بشریت روی شانه هایتان سنگینی می کند ... بلند شوید و این بساط را جمع کنید ، این مردم توی این روستا حتی 1 ساعت هم با شهر فاصله ندارند .. ولی نه دکتر دارند .. نه مرکز بهداشت .. نه حتی دارو ... این مردم تمدن نمی خواهند آقا ... این مردم روشنفکر نمی خواهند آقا ....
تو را که می بینند فکر می کنند معجزه ای رخ داده .. تو می شوی مرید و مرادشان ... چقدر احساس ناتوانی می کنم ، احساس فقر در برابر این همه ثروت طبیعت ... حالم از خودم بهم می خورد آقا ...
می خواهم بروم هلال احمر و دوره ببینم تا خودم بتوانم کمی از دردهایشان را کم کنم . می خواهم برای کودکانشان افسانه های کهن بخوانم ... می خواهم هر چه دارم با آنها تقسیم کنم ... با آن دخترکان زیبا و وحشی پای دار قالی ... می خواهم کنار خنده شان باشم .. کنار دردهاشان ... نه به خاطر آنها آقا ... آنها همه چیز دارند ، آنها هیچ چیز نمی خواهند ... و همین بلند نظری تو را می رنجاند ... همین بلند نظری تو را خرد می کند آقا ... ما هیچ چیز برای پز دادن نداریم ... به چه فخر می فروشید آقا ؟
کاش می شد شما را همراه خود ببرم ... یک روز ، یک ساعت ، چند لحظه ... که از این لاکتان بیایید بیرون و ببینید که در این دنیا هیچ کاره اید آقا ... دنیا دارد زیر یک کوهپایه می گذرد ... و در جاهای دیگر در پشت کوههایی که ما نمیبینیم و کویرهایی که گذرمان نمی افتد ... ولی دنیا دارد برای این مردم می گذرد ... ما نشسته ایم و از پشت شیشه ، توی حلزون سخت درونمان فکر می کنیم که چقدر مهم و با ارزشیم ...
دیروز دیدم که ما هیچ هم نیستیم آقا ... که ما فقیریم آقا ... خیلی فقیر ...