تمام مدتی که داشتیم توی خیابان ها لنگ و لگد حوالۀ هم می کردیم ، غافل از این بودیم که دست طبیعت در درون مشغول یک سری عملیات شیمیاییی هورمونی است ، تو که قربونت بشم کلاً از مسئله پرتی و یک بلدوزر لازم است که تو را برگرداند به اصل مطلب ، من هم که در متن ماجرا بودم و اصلاً درد زایمان را فراموش کرده بودم آخر وقتی دستی هست که می شود دندانش گرفت چرا دست خودم را از درد بجوم ؟ صد بار به تو می گویم من اینطور می شوم ، دعوایمان می شود ، به خرجت نمی رود .. حالا من از همین جا برای اینکه یک بار دیگر خودم را به زور در دلت جا کنم  اعلام می دارم :

" من سالومه دولت آبادی اصل شمال شرق با گواهینامه عدم سوءپیشینۀ قبلی صرفاً به خاطر ساختار   پیچیدۀ دی ان ای   در ناحیۀ گلابی شکلی به نام رحم ، که باعث بر هم خوردن تعادل روحی و زودرنجی در بخش هیپوتالاموس مغز می شود ، بدین وسیله از سرورم پوزش میطلبم و این دل آش و لاش در خون تپیده را یک بار دیگر پیشکش می کنم باشد که مورد قبول واقع شود . امید که سرورم را  یک ذره آی کی یو اش را به کار بیندازد و با یک حساب سرانگشتی لااقل بفهمد که امروز چندم ماه است . و چقدر دیگر تا آن نباء عظیم مانده است ."

 

آن ماه که سوفیا را سقط کردم ، این ماه هم امیر علی را ، من می خواهم بچه هایمان را نگه دارم ، آخر من دلم می خواهد یک توله سگ خوشگل از تو داشته باشم ، آنوقت وقتی که توی تاکسی می نشینیم هیچ کس شک نمی کند که این بچه مان نیست .

حالم خوب است. صدایت را که می شنوم احساس سلامتی می کنم ، هر چند فقط انگار سرماخوردگیت را برایم سوغات آورده بودی . خدا می داند این بار از این کتابهای تخمی تخیلی برایم سوغاتی بیاوری خودم در آن آبهای نیلگون خزر به آن دنیا می فرستمت .

حالم خوب است ، خیلی خوب ، تو خوبی ، عزیزی ، دوست داشتنی و زشت و سیاه سوخته ، می دانم همۀ این انکارها از عشق است ؛ باور کنید اگر شیطان عاشق خدا نبود انسان را انکار نمی کرد . چطور توی فریاد چشمهایت می خواهی عشق را انکار کنی ، هان ؟

 

من که جیک وجیک می کنم برات ، یه تخم کوچیک می کنم برات ، بزارم برم ؟؟؟

 

 

 

می گفتی همیشه همه می روند ، همه بی اجازه و با اجازه می روند ، می گفتی که می نشینی یک گوشه و نگاه می کنی که چطور دیگران سوار اسب سرنوشتشان می شوند و می روند ... می گفتی که آن دخترکِ آخر که روز تولدت خبر ازدواجش را داد ، تو را ازهم پاشید ، می گوفتی همیشه منتظری تا دیگران بروند ... بگذارند و بروند ... گریه ام می گیرد ، نمی دانم چرا ، چیزی چسبیده به قلبم ، چیزی چسبیده به گلویم ، بهت زده ام ... باورم نمی کنم ، به خدا خود شیطان هم به این خوبی بازی نمی کند ، به این خوبی دروغ نمی گوید ، به این خوبی عاشق نمی شود ... من اینجایم ، خدا آن بالاست ، دستبندی در دست تو .. یک " الّله " در گردنت .. پس من هستم ، نزدیک ، خیلی نزدیک ، جایی نزدیک نبض ملتهبت ، جایی نزدیک شاهرگ عریانت ... من هستم ..هنوز هستم ... نرفته ام ... باید بروم ؟  باید به خاطر سیلی ی ادبیات بر صورتم بروم ؟ باید به خاطر دخترکانی که قرار است عاشقشان بشوی بروم ؟  باید به خاطر چشمان بهت زده ام بروم .... این حجم وحشت را چه کنم ؟ من بیدارم  باور کنید من خواب نیستم ، باور کنید من جنون ندارم ، من فقط دستی را که به سویم دراز شده بود گرفتم ، من فقط خواهش یک نگاه را دیدم ، هیچ کس شاهد نیست ، اما خدا بود و چند پرنده کوچک ، به خدا راست می گویم ، من دیوانه نیستم ، دستی توی گیسوانم بود ، عطش لبی روی تنم ، صدای زمزمه ای توی گوش هایم  ، دلستر ، پاستل ، یک پفک نمکی ، پاداش فاحشه گی .....

اتاق تاریک بود ...  اگر برق ها را روشن می کردیم دیگران می فهمیدند ، رفتیم زیر پتو .. با نور موبایل .. و صدای تو ...  ویک اتاق پر از کتاب و برگه و کاغذ و یک قرآن همزاد .... با من حرف می زدی ، که با تو بد می کنند و از هراس این روزها می رویم به جاهای دور ، جایی میان جنگل و دریا ... گریه می کنم ...  توی قلبت فرو رفته ام ، همیشه فکر می کردی که من سبزه ام  ، شاید نارنجی ، با چشمهای میشی ، خاکستری ، قهوه ای ... حلقۀ لباسم را می آوری پایین تا روی بازویم ، می خندیم ، می خندیم ، خنده هایی که در کودکی هم نکردیم ... عینک و موبایل و ساعت را می اندازی کنار ، تا فقط مرا ببینی ، که مرا ببینی ... هر دو ترسیده بودیم ، هر دو وحشت کرده ، دستهایت را می گیرم تا ناخن هایت را نجوی ... گفتی که هیچکس تا به حال دستت را نبوسیده ،  که هیچکس آنقدر توجه نداشته و هیچکس ....

آقا شما زن نمی خواهید ؟

شما چطور ؟

شما چه آقا ؟

ارزان می فروشیم .. سیب گاز زده است .. حوای از بهشت رانده شده ...

معشوقم  مرا به حراج گذاشته ... معشوقم سخاوتمند است ، معشوق من با آن تن برهنۀ عریان  سرشار از سخاوت و زیباییست  ...

 

من خواب نیستم ...بیدارم .. بیدار... دستی که مرا زاده سیلی ام می زند .... لبی که مرابوسیده از خود می راندم ... کودکانِ شعرم همه حرامزاده اند ...

خدایا... من که خواب نیستم ....  

آن زن هنوز توی  آن آسانسور زنده است ... طبقۀ پنجم ... آن زن هنوز زنده است از خودش بپرسید ،  بپرسید آن دستی که آسانسور را به رویم  باز می کرد .. کدام دست بود ؟؟؟

 

گفتی بنویس تا حمایتت کنم .. حالا می گویی خودت برو .. بگو .. من ... من ...  "گفتی من چه کارۀ توهستم ؟"

 

 من خرده فروشی می کنم ... هیچ چیز نمی گیرم ... غرور می دهم  دروغ می گیرم .... لبخند می دهم نیشخند میگیرم ... سکوت می دهم فریاد میگیرم ... بوسه می دهم طعنه می گیرم ... با من معامله کنید ، ضرر نمی کنید ... من دست فروشی می کنم .. خرده فروشی ...

 

روحم روی دستهایم دارد پر می کشد ...

 

تو زنده ای ، خدا را شکر ، هستی ، من آنجا روی نبضت ، زیر آن اسمهای مقدس ، دارم آرام آرام می زنم ، مرا نمی بینی ، گرمی ی انگشتانت را نمی بینی ، جانم را گذاشته ام زیر پوستت ، توی رگهایت ، خدا را شکر تو زنده ای ، زنده .... من هم هستم ، زنده ام ، توی رگهایت ، توی چشمهایت ، لا به لای انگشتهای گرمت ... من زنده ام ، روحم آنجاست ، فقط دیگر جان ندارم ...

 

می ترسم ، وقتی گریه می کردی می ترسیدم ، می خواستم همۀ آن آدم ها را از توی ذهنت بیرون بکشم و به رگبار ببندم ، گفتم من قوی هستم  ، نمی گذارم .. هرگز نمی گذارم ... توی کدام کتاب نوشته بود که به من بگویی " نمی خواهی مرا از دست بدهی ؟ " توی کدام کتاب نوشته بود که گریه کنی ؟ از روی کدام نقشه مرا می بوسیدی ؟  روی کدام جلد کتاب نوشته بود که بگویی " من همه جای زندگی ی تو هستم " ؟

من هستم ، نگاه کنید ، روی من هنوز خاک نریزید ، من هستم ، زندگی می کنم ، خوشبختم ، انتظار می کشم ، سیلی ی ادبیات روی گردنم ، خاطرۀ بوسه ای روی گونه ام ، عشقی درون دلم ، دارم نفس می کشم ، ببیند ...

 

تمامیه این  2 سال را با یک پک سیگار می شود فراموش کرد نه ؟ می نشینم تا 2 سال تمام شود و از دهانت آن  پک سیگار را بدزدم ... می شود مگر نه ؟ می شود فراموش کرد مگر نه ؟   

 

       

 

                       مردان جنگ ،

 

                      مردان پیکار ،

 

                     مردان خسته ،

      

         ۀ

             مردان آرواره های لجوج ،

  

             مردان قلبهای فولادین  ،

               

            مردان دستهای ویران گر ،

 

         ۀ

             مردان شهر من...

 

            مردانی که در انتظار مرگ زندگی می کنند ؛

           

            مردانی که در انتظار مرگ می میرند ؛

     

            مردانی که از روز تولد مرده اند

                                                  مرده ،

 

                   و دیگر چیزی برای انتظار کشیدن ندارند .

 

       ۀ

           مردان تمدن های از یاد رفته ،

 

          مردان تمدن زده ،

 

         مردانی که با تمدن به ثروت می رسند ،

                                                        

                و بی تمدن می میرند .

 

      ۀ

          مردان اسکناسهای کاغذی ؛

 

          مردان ارقام ناتمام ؛

    

         مردان زور ،

       

        مردان شهوت ،

      

        مردان   انتقام . 

 

    ۀ

        مردان حرفهای بی حساب

 

        مردان حقوق پایمال

 

        مردان گریه های بی پاسخ

 

    ۀ

       مردان شهر من ،

 

       چون سایه های گمشده پرسه می زنند .

 

      مردان شهر من ،

 

      با صد دهان بسته

                           باز هم ، طعنه می زنند .

 

    ۀ

       مردان شهر من ،

 

      مردان عشق های گمشده اند ؛

 

     مردان ترس های فرو خورده ؛

 

     مردان خواب های آشفته .

 

  

    ۀ

       مردانی که مرده اند ، اما باور ندارند ؛

 

       مردانی که زنده اند اما باور ندارند

 

      مردانی که نیستند و باز زخم می زنند ؛

 

     مردانی که هستند و مرهم نمی زنند .

 

    ۀ

       مردان شهر من ،

    

       مردان دروغ اند

 

      مردان خنجرهای آخته

 

      مردان خشم

 

     مردان بغض

 

     مردان کینه های سیاه

 

                      و

                        دروغ

                               دروغ

                                      دروغ  ...

 

     ۀ

        مردان شیشه ای

 

        مردان سنگ

    

       مردان اراده های آهنین

 

       مردان بی اراده

 

       مردان حرف

 

       مردان پوچ       

    

       مردان هیچ

 

   ۀ

      مردان شهر من ...

 

     مردان قول های بی بنیاد ؛

 

    مردان قول های شکستنی ؛

 

    مردان قول های سه حرفی ؛

 

   ۀ

      مردان شهر من ...

 

           فریاد می کشند

 

                مشت می زنند

 

                    تحقیر می کنند

        

           و از

                  خیانت

                         خیانت

                                خیانت

                                           بالا می روند .

 

     ۀ

         مردان شهر من ...

 

                     یک روز،

 

                     وقتی که می دوند ، 

                       

                    در لا به لا ی یک صفحه ی سفید میخکوب می شوند . 

                                                                                       

                                            

       

 

 

 

 

 

 

            

              

 

 

 

_" بیا با هم سکس  داشته باشیم "

 " چی می گی ؟ اگه رامین بفهمه چی ؟ "

_ " نمی فهمه از کجا می خواد بفهمه ؟ "

 " نه ، منو می کشه ... اگه بفهمه منو می کشه "

_ " بیا با هم بریم ، بریم خارج یا یک جای دور ، مثل خوابگاه ، جایی که دو تایی با هم باشیم ، من و تو "

صدای خندۀ دخترک بلند می شود .

 

قهوه تلخ است ، لبهای تو گرم و شیرین و بی جان ، از نفس افتاده است لبهایت ، تسلیم شده است . چیزی از سقف کنده می شود و می افتد روی سرم ، وای از دردی که درمان نداشته باشد ... وای از دردی که درمان نداشته باشد . توی آسمان چیزی شکسته است . کسی دارد لای ابرها ، پشت بوته ها ، روی گونه های من گریه می کند. یک نفر دارد روی گونه های من گریه می کند . می ایستی در ابتدای ویرانیم ، با هیکلی درشت ، قدی کشیده ، شیری نشسته به بالین طعمه ای ...

 

 پشت چشمهایت زمزمه می کنی : " آسان گذشتم از عشق پاک ات  ،  با تار و پودت بیگانه بودم ،  کاش   من   جان   داده   بودم . "

 

روی لبۀ تخت می نشینم ، لخت و لرزان ، دستی توی موهایم تاب می خورد ، _ "شبیه  پوکوهانتس  شدی ! " . مثل صدای گنجشکان در بین شاخه ها ، خندۀ دخترکان در هم می تند .

 

آفتاب روی گونه و چشمهایم ، حرف می زنم ، حرف می زنم ، حرف می زنم ، تا بگویم : آرامم و تو از عذاب وجدان راحت شوی ، می خندم تا فکر کنی که : آرامم . همۀ کوچه های شهر پر از اسم تو می شود .  صدایت می زنم : مصطفا  مصطفا  مصطفا ، تا فکر کنی : آرامم  آرامم   آرمم . گونه ها و لبهای سردت می چسبد به صورت تب دارم ، پا می گذاری پشت تا بروم ، چشمهای تیره پر از خشم می شود ، دست گذاری روی سینه ام تا بروم ، می ایستم پشت در ، می ایستم ، می ایستم ، می ایستم . شهر دارد توی خودش می لولد و مرا نمی بیند ، من ایستاده ام پشت در .... بیا  بیا   بیا   بگشای در ... بگشای ، دلتنگم.

به شهوت فکر می کنم که به خیار ها هم رسیده است ، به موز پلاسیدۀ نیمه کاره ، به شیرینیهای ناپلئونی که برایم نخریدی ، به سیب های سرخ آردی ، که هوس کرده بودم ، به آن پرتغال گنده ای که در دستم بود و می توانست مال من باشد  و تو ندیدی ... به آن نگاه پراکندۀ گریزانت فکر می کنم . به دوست داشتن که نا امیدت کرده است .... به امیر حسین های این شهر فکر می کنم ، به بچه های نداشته مان ...

 

ساعت از 12 گذشته منتظر س ام س تو بودم که نور لرزان موبایل را می بینم .

_ " فردا پیشم نمی آیی ؟ من دارم می روم ؟ از صبح بیا ، ظهر هم با هم نهار می خوریم . "

_"بهت خبر می دم. "

_  " نه خبر نده ، فقط زود بیا ! دیشب خوابت رو دیدم توی کوپۀ قطار با هم بودیم و تو لخت بودی و دیگران نکاهت می کردند ، تا صبح حرص خوردم . "

صدای خندۀ آرامم از زیر پتو بلند می شود .

توی دانشگاه فردوسی ایستاده ام ، مانده ام چه بهانه ای برای نیامدنم ببافم ، چادر روی سرم هی می لغزد ، خوابالود و منتظر گوشی را بر می دارد ...

" من نمی تونم بیام ، باید بروم جایی ، کار دارم ... "

خودم هم نمی فهمم که چه می گویم ، دخترک راضی نمی شود .... خوب راضی نشود ، راضی نشود ...

از پشت سرم می آیی ، دستم را می کشی روی لبهایت .. از توی چشمهایم یک دسته پرستو پرواز می کند ... چه می دانستم توی ذهنت داری طناب دارم را می بافی ... به پرستوها فکر می کنم و به باد های سرخِ سرگردان توی چادرم ، به آن دیوار سیمانی که پناه گریه ام شد ، به رنجوریه قامتم که دستهای تو را از خود می راند ، به احتیاج گوشهایم به نوازش صدای تو فکر می کنم . به آن همه لرزشِ دست و دل ام ، که عشق پناهی گردد ، پروازی نه ، گریزگاهی گردد .

 

شاملو روی پاهایم ، حسرت می خورم بر آیدای تمامیه این شعرها ...

" آنجا که عشق

                      غزل نه

                                   حماسه است

هرچیز را

             صورت حال

                             باژگونه خواهد بود :

 

رسوایی

            شهامت است و

سکوت و تحمل

                    ناتوانی .

دیری با من سخن به درشتی گفتید ،

خود آیا تاب تان هست

 که پاسخی به درشتی بشنوید ؟

تاب تان هست ؟ "

 

دستی به روی شانه ام

با صورتی کبود از ترس های نیمه شبان

گرد دروغ های تو را پاک می کند .

 

دارد تمام می شود ، این بغض آخر است

ای چشمهای همۀ کوچه های انتظار ،

دارد تمام می شود ، این ضجه های آخر ،

این بغض آخر است .

 

لرزان از عشقِ کورِ خفاش در شب مانده ای ،

در بی صدایِ سکوت ،

چشم غریبه ها بر دامن سفید دخترکی خنده میزند .

 

غیرت به خواب رفت آنجا که شهوت بیدار می شود .

لب بر لبی   صورت نقاب صورتی    دستی به زلفکی

شهوت میان دلی بیدار می شود .

 

سردی شتاب می گیرد در پشت شیشه ها

گیسو بلند رنگ پریده ،

امشب عروس اتاق است .

سرما به صید عروس

در پشت شیشه ها ، عجول و شتابکار

قدری دگر درنگ کن

دارد تمام می شود .

 

 

 

        

 

 

 

 

 

 

 

                                                  

 

 

همیشه بغض می کنم .  

 میان لحظه های پیچ در پیچ این روزهای سرگردان

و این هرزه گردیهای شبانه آدمیان

وقتی که لبخند می شود تمام خستگیه چشمان خاطره ام ،

همیشه بغض می کنم .

 

شهر شلوغ آدمکان توخالی

آوار می شود .

و زلزلۀ قلبهای کوچک

در دستهای بزرگ محو می شود .

 

بغضم شکست روی پل دستهای تو

در بستری که هرگز مرا نمی بینی

همیشه بغض می کنم.

 

 

21 مهر ساعت 19:19  ( من همیشه همه چیز را میفهمم ، بوی کثافت که مشام تیز نمی خواهد ، می خواهد ؟ )

 

دیگر همه چیز تمام شد ، همه چیز قبل از آنکه بخواهد شروع شود تمام می شود ... در میان یک آسمان وانیلی با یک صورتک قدیمی دارم سقوط رویاهایم را می بینم ... توهّم باید یک روز تمام شود ، نباید ؟ هرچقدر هم که خواب بمانی بلاخره صبحی می رسد که دیگر وقت بیدار شدن است ، بیدار می شوی ، صورتک را از چهره ات بر می داری و می بینی که نیمی از صورتت فروریخته است ...

 ولی توهّم یک روز باید تمام شود ، نباید ؟

دیگر همه چیز برایم تمام شده است . دانشگاه ، دوستی ، دلتنگی ، دلبستگی ، همه چیز ، همۀ واژه هایی که با " د " شروع می شود تمام شده است ، شده ام  Young good man brown

 وسط جنگل تاریک و تیره و کبود ایستاده ام و فریاد می زنم :

 “O ‘my faith is gone!”

این دنیا را برای فرزندان شیطان می گذارم و می روم ...  

“There is no good on earth ; and sin is but a name . come , devil; for to thee this world given .”

 

 

 

 

می دانی عزیزم ، ترسم از مُردنت نیست ... وحشت ندارم که مُرده باشی ... همۀ وحشتم از زنده بودن توست ... از زنده بودنت ! اینکه اگر زنده باشی چه جوابی برای این همه دل نگرانی های من داری ؟ واقعاً چه جواب اغوا کننده ای داری تا دهان این همه چشم انتظاری را پر کند ؟

 

هنوز نرفتم ... مانده ام تا که بیایی ...

 

 

صدایت شلاق می زند

                                 بر صورتم ،

                                              جای زخمهای اشک

                                                                           و کبودی های فراق .

 

اسب دریا می تازد در گوشم

                                       و گوشهایم پر ماسه می شود .

کف بر دهان ساحل ،

عرق بر پیشانیه آسمان ،

                                  از این گریز پیاپی موج و بندرگاه .

 

صدایت شلاق می زند ... 

                               بر گُردۀ آسمان ،

                               اسب دریا رم می کند ؛

 

                                                                در دل ام ،

                                                                              طوفانیست ... 

 

                                                                                                11 مهر .              

 

 

کسی نمی آید ؟

در انتظار نبودی وگرنه می آمد ...

در انتظار نماندی وگرنه می تابید

ستارۀ سحری

 

                                                   نصرت رحمانی

 

 

روزها در سکوت طولانیه خویش عبوس اند .

                                                                    سودارو ، آذر ۸۲

 

 

" گروهی فریاد می زنند (( دوستم داشته باش ! )) گروه دیگر: (( دوستم نداشته باش ! )) ولی گروهی هم هستند ، بدترین و بدبخترین آنها که می گویند : (( دوستم نداشته باش و به من وفادار باش ! )) "

                                                                                                        

                                                                                                         آلبر کامو  سقوط

 

 

 

صدای تلفن بلند می شود ، صدای تلفن بعد از یک هفته بلند می شود ، قلبم می ایستد خون از سرانگشتانم می رود ، نمی دانم کجا، فقط می دانم می رود ...

__سلام

صدایم می لرزد ، صدایم مثل ظرفهای شکستنی به هم می خورد ، صدایم هول شده است .

  - سلام ، خوبی ؟

نه خوب نیستم ؛ گوش می کنی هیچ خوب نیستم ، من سردم است ، سردم است ...